เมื่อนวนิยายเรื่อง “เดอะ บีช” ของอเล็กซ์ การ์แลนด์ได้รับการตีพิมพ์ในปี 1996 นั้น ก็ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวก โดยเดอะ นิวยอร์ค ไทมส์ บุ้ค รีวิว เรียกเดอะ บีชว่าเป็นหนังสือที่ “ดึงดูด” และเป็นหนังสือที่ “วางไม่ลง” ในขณะที่ บุ้คลิสท์ระบุว่าเดอะ บีชเป็นเรื่องราวที่มีจินตนาการอย่างเข้มข้น เป็นการพรรณนาถึงลักษณะดั้งเดิมและการเปลี่ยนแปลงของจิตใจ ที่ถูกหล่อหลอมโดยเรื่องราวของ “ลูนี ตูนส์”, “อะโปคาลิปส์ นาว”, นินเทนโด้และรูปแบบของการหลงลืมขาดสติ

แต่มันเป็นการแนะนำของเพื่อนคนหนึ่ง ที่ได้ดึงดูดความสนใจของแดนนี่ บอยล์ โดยบอยล์ ซึ่งเป็นผู้กำกับเรื่อง “เทรนสพ็อตติ้ง” และ “แชลโลว์ เกรฟ” กล่าวว่า “ผมหลงใหลกับคำพรรณนาของเพื่อนของผม เกี่ยวกับเกาะนั้นและชุมชนที่ลึกลับ”

บอยล์กล่าวต่อไปว่า “ก็เหมือนกับตัวเรื่องเอง ความสำเร็จของหนังสือจะขึ้นอยู่กับผู้อ่านที่บอกต่อกันไป” และกล่าวว่า “เราต้องการที่จะแยกภาพยนตร์เรื่องนี้ออกจากเรื่อง “ลอร์ด ออฟ เดอะ ฟลายส์” ซึ่งได้มีการนำเดอะ บีชไปเปรียบเทียบอย่างไม่เป็นธรรม นวนิยายของอเล็กซ์เป็นเรื่องเชิงเปรียบเทียบที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับชีวิตสมัยใหม่ ซึ่งธรรมชาติไม่ใช่สิ่งที่เราจะสามารถจัดการหรือทำให้เป็นไปตามความต้องการของเราได้

บอยล์กล่าวว่า “ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับยุคป่าเถื่อนอย่างแน่นอน ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเกาะดังกล่าวได้ครอบครองโลกที่มีการพัฒนาและมีความทันสมัยอย่างมาก และความรุนแรงก็ไม่ได้มาจากแรงกระตุ้นดั้งเดิมของความป่าเถื่อน แต่มาจากแรงผลักดันที่มีความซับซ้อนอย่างมากที่อยู่รอบๆตัวเรา แม้แต่ในสวรรค์เขตร้อน”

การพิจารณาของเรื่องนี้เกี่ยวกับความเข้าใจเกี่ยวกับสวรรค์ก็เป็นสิ่งที่ดึงดูดอีกประการหนึ่ง บอยล์ได้ตั้งข้อสังเกตว่า “การเสาะแสวงหาสวรรค์ได้ถูกฝังลึกอยู่ในจิตใจของพวกเราหลายคน แต่ปัญหาที่เกิดกับสวรรค์ก็คือลักษณะการกีดกันคนนอก ตัวละครที่อาศัยอยู่ในที่ที่พวกเขาคิดว่าเป็นสวรรค์ ซึ่งก็คือ “ชายหาด” นั้น ไม่ต้องการที่จะให้คนอื่นเข้ามาทำให้พื้นที่ดังกล่าวได้รับความเสียหาย พวกเขาต้องการให้ชายหาดยังคงลักษณะความเฉพาะตัว และก็เป็นเรื่องที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อพวกเขาได้ถูกคุกคามโดยกลุ่มผู้มาใหม่ พวกเขาจะทำทุกวิถีทาง แม้แต่การใช้ความรุนแรง เพื่อที่จะปกป้องสวรรค์ นั่นคือสิ่งที่หนึ่งในประเด็นที่ขัดแย้งกันเองของเรื่องดังกล่าว”

แอนดริว แม็คโดนัลด์ ผู้อำนวยการสร้างและจอร์น ฮอดจ์ ผู้เขียนบทก็ได้มีความสนใจนวนิยายดังกล่าวอย่างมากเช่นเดียวกับบอยล์ โดยแม็คโดนัลด์กล่าวว่า “เรากำลังหาเรื่องราวที่ให้ความรู้สึกที่เป็นสากลอย่างแท้จริง และหนังสือของการ์แลนด์ก็มีคุณสมบัติดังกล่าวอย่างสมบูรณ์แบบ” ทางด้านฮอดจ์ได้เสริมว่า “นวนิยายเล่มนี้มีสมมติฐานที่ชักนำไปในทางที่ผิด และพระเอกที่มีปมในจิตใจและมีปัญหาที่น่าสนใจ ซึ่งได้ค้นพบตัวเองในสถานการณ์ที่เปิดเผยความไม่มั่นคงทางศีลธรรมของเขาออกมา”

ฮอดจ์กล่าวต่อไปว่า “เรื่องนี้เกือบจะสรุปได้ว่าเป็นเรื่องของคนที่ไม่มีอะไรทำก็เลยหาความยุ่งยากใส่ตัว คนไม่มีอะไรจะทำและขาดสิ่งยึดเหนี่ยวทางศีลธรรม ซึ่งนำไปสู่ปัญหาทั้งหมด”